گردشگری روستایی/پایان نامه سازمان گردشگري و پویایی اشتغال

دانلود پایان نامه

والن اسميت[1] شش نوع گردشگري را در طبقه‌بندي خود، به شرح زير بيان مي‌كند:

1- گردشگري قومي: اين نوع گردشگري، گردشگران به منظور مشاهده سبك زندگي افراد بومي و اقوام انجام می شود.

2- گردشگري هنري: گردشگري هنری در پی شناخت هنرهاي ملل و مردم ديگر و آگاهی از آن است.

3- گردشگري تاريخي: اين گونه از گردشگری که «گردشگری میراث» نیز نامیده می­شود به بازديد از موزه‌ها، مکانها و ابنیه­تاريخي مي‌پردازند و امروزه بخش عمده­ای از گردشگران را به خود اختصاص داده است.

4- گردشگري مبتني بر طبيعت يا طبيعت‌گرا: تأكيد این گونه گردشگری بر جاذبه‌هاي طبيعي و محيطي و پناه بردن به آغوش طبیعت زیبا و تحسین و درک و لذت بردن از جاذبه های طبیعی است.

5- گردشگري تفريحي و ورزشي: توجه این گونه از گردشگری معطوف به شركت در فعاليت‌هاي ورزشي، استفاده از چشمه‌هاي آب معدني، حمام آفتاب و برخود های اجتماعي در يك محيط دلنشين و راحت است.

6- گردشگري مرتبط با كار: مقصود اصلی از اين گونه گردشگري تفريح و يا استراحت نيست، بلكه انجام بخشي از كار و حرفه توأم با مسافرت است. مشخصه این گردشگری شرکت در کنفرانس­ها، گردهمایی­ها، سمینار­های علمی، تحقیقاتی و تخصصی است (پاپلی یزدی و سقایی ،1385، ص 46 و 47).

2-2- تعریف و مفهوم گردشگری روستایی

«گردشگری روستایی امروزه یکی از مردمی­ترین انواع گردشگری محسوب می­شود» (شارپلی، 1380، ص 5 ).

به طور کلی گردشگری روستایی از دو جنبه دارای اهمیت است، یکی بعنوان یک فعالیت گستردهء جهانی و دیگری بعنوان یک تأکید بر توسعه سیاست­های منطقه­ای و محلی (رحیمی، 1381 ص226 در مهدوی، 1383، ص 15). علاوه براین باید پذیرفت که تعریف مشترک و پذیرفته شده‌ای بین محققان در زمینه گردشگری روستایی وجود ندارد. شناخته شده‌ترین و عمومی‌ترین تعریف مربوط به لین است که اين نوع گردشگری را به عنوان فعالیتهای گردشگری در محیط روستایی می­داند (علی قلیزاده فیروز جایی، 1376).

گردشگری روستایی آن نوع از گردشگری است که مقصد آن خارج از محدوده شهر­ها می­باشد و عرفاً قلمرو روستایی تعریف می شود (قاسمی ایرج ،1388 ، ص201).

کنفرانس جهانی گردشگری روستایی Rural Tourism Conference, 2006 :19) (، گردشگری روستایی را شامل انواع گردشگری با برخورداری از تسهیلات و خدمات رفاهی در نواحی روستایی می­داند، که امکان بهره­مندی از منابع طبیعی و جاذبه های طبیعت را همراه با شرکت در زندگی روستایی (کار در مزرعه و کشاورزی) فراهم می آورد (رضوانی، 1387، ص 27).

دات[2] گردشگري روستايي را اينگونه تعريف مي‌كند: «فعاليتي چند وجهي كه در محيطي خارج از شهر صورت مي‌گيرد و به گردشگران ماهيت زندگي روستايي را نشان مي‌دهد». آپرمان نيز مي‌گويد: «گردشگري روستايي به فعاليت‌هاي مزرعه‌اي و غيرمزرعه‌­اي گفته مي‌شود كه در جوامع و نواحي روستايي انجام مي‌شود، اما فعاليت‌هاي تفريحي بيروني مانند پارك‌هاي موضوعي و نواحي حيات وحش را شامل نمي‌شود» (رضوانی، 1387، 27).

به هر حال از لحاظ مفهومی به نظر ساده می­آید که گردشگر روستایی را به عنوان گردشگری که در مناطق پیرامون شهر­ها را در بر می­گیرد تعریف کرد، ولی این تعریف نمی­تواند شامل مجموعه­ای از فعالیت­ها و اشکال متنوع مدیریتی و نهاد­های توسعه یافته در کشور­های مختلف که در ارتباط با صنعت گردشگر فعالیت می­کند، شود (مهدوی، 1383،ص15).

از دیدگاه مفهوم وسیعتر می­توان گردشگر روستایی را در بر گیرنده دامنه­ای از فعالیت­ها، خدمات مربوط به تفریح و آرامش گردشگران دانست که به وسیله کشاورزان و مردم روستایی برای جذب گردشگران به مناطق خود به منظور کسب در­آمد صورت می­گیرد.

اگر این برداشت وسیع­تر را بپذیریم، در کل گردشگر روستایی، گردشگر زراعی و کشاورزی را در­بر می­گیرد و به تبع آن ارائه خدمات نظیر اسکان، پذیرائی، امکانات و وسایل سرگرمی و تفرج، بر پایی جشن­ها و مراسم محلی، تولید و فروش صنایع­دستی و محصولات­کشاورزی و غیره به گردشگران را شامل می شود (شریف زاده و مراد نژاد1381، ص54 در همان منبع، ص16).

در سال 1986 کمیسیون جامعه اروپا نیز گردشگر روستایی را اینگونه تعریف می کند:

«گردشگر روستایی تنها شامل گردشگری کشاورزی نیست، بلکه همه فعالیت­های گردشگری در مناطق روستایی را در بر می گیرد» تلاش برای مشخص نمودن انواع این فعالیت­های گردشگری نتیجه چندانی ندارد، اما قلمرو جهانگردی روستایی در فهرستی که توسط اتحادیه اروپا تنظیم شده است، به روشنی نمایان است.

[1] Wallen Smitt

 

[2] Dat

دانلود پایان نامه