رشته در مورد : سیر تحول بیمه:

دلیل این بود که مقامات کلیسایی طبق موازین مذهبی، بهره رو حرام می دونستن. به دنبال همین مخالفت کلیسا بود که بیمه وامای دریایی یه مدت کهنه و بی اعتبار شد تا عاقبت تجار وام دهنده شکل اون رو عوض کردن. بدین منوال که به جای بهره، وام گیرنده جایزه ای می پرداخت که اندازه اون به اندازه اندازه بهره بود ولی شکل اون طوری بود که کلیسا نمی تونست با اون مخالفت کنه. این موجب شده بود که به آینده بیمه خیلی امیدوار نباشن ولی بیمه به سرعت پیشرفت یافت. سوابق تاریخی نشون میده که در سال ۱۳۹۳ تو یه دفتر رسمی در ژنو، طی یه ماه ۸۰ قرارداد بیمه منعقد شد. آخرسر پس از تحولات بسیاری که در سده چهاردهم پیش اومد بعضی بازرگانان حرفه خود رو فقطً بیمه قرار دادن. از اواخر نیمه دوم سده چهاردهم، قرارداد بیمه کم کم از قرارداد کرایه کشتی تفکیک شد و به صورت سند دیگری که »پلیس» نامیده می شد تنظیم گردید و به سرعت رو به تکامل رفت.

در زبون انگلیسی، به بیمه نامه policy  می گن که به نظر می رسه ریشه اش همون« police» باشه. کم کم به دلیل نیازای بین المللی، قوانین و اصول مختلفی به شکل ماده هایی در قرارداد بیمه گذاشته شد طوری که امروزه پس از صدها سال هنوز بعضی از این قوانین در حقوق بیمه باقی مونده.

۲-۵)شروع حرفه بیمه گری:

پیشرفت بیمه دلیل جلب توجه و تمایل بازرگانان به حرفه بیمه گری و ارسال بیمه نامه شد. از سده پانزدهم، تعدادی از بازرگانان فعالیت خود رو به ارسال بیمه نامه منحصر کردن و حرفه بیمه گری اهمیتی خاص یافت. در سال  ۱۵۵۲ در شهر «فلورانس»، کانونی از بیمه گران با سازمانی مجهز تشکیل شد. اعضای کانون مزبور حقوقدانانی رو از بین خود انتخاب کردن و وظیفه جفت و جور شرایط عمومی بیمه نامها و تدوین تعرفه های حق بیمه و انتخاب واسطه ها و نمایندگان بیمه و نظارت در چگونگی فعالیت اونا، هم اینکه نجات کشتیا و بازیافتیا رو از مهلکه، به اونا محول کردن.

کم کم بیمه گران این روش رو پیش گرفتن که گاهی وقتا در بندهای بزرگ و مراکز بازرگانی دریایی و قهوه خونه ها دور همدیگه جمع شن و متفقاً با واسطه های بیمه در مورد خطرهای دریایی و خصوصیات فنی کشتیا و بقیه موارد مورد علاقه رد و بدل کردن نظر و معلومات و اطلاعات خود رو کامل کنن. علاوه بر این، بیمه گران بیشترً خطرهای بزرگی رو که به تنهایی از پس اونا برنمی اومدن، متفقاً بردوش می گرفتن. بیمه گران زودتر از بیمه گذاران به ضرورت تعاون و کمک دوطرفه توجه کردن. مهمترین اجتماع بیمه گران در قهوه خونه شخصی به نام «ادوارد لوید» در لندن تشکیل می شد.

لویدز لندن:

در سده هفدهم، قهوه خونه های لندن محل ملاقات ادیبان، تجار و دلالان بود. در این قرن،  قهوه خونه ها نقش مهمی در زندگی اجتماعی  مردم انگلستان بازی می کردن. در  قهوه خونه های لندن، اخبار مهم روز رد و بدل می شد و مسائل اقتصادی و سیاسی هم مورد بحث قرار می گرفت. هم اینکه معاملات بزرگ و حتی حراجا در قهوه خونه ها انجام می شد. همونجوریکه گفتیم یکی از این قهوه خونه ها واسه «ادوارد لوید» در «تاور استریت» بود که موقعیت مناسبی از نظر نزدیکی به اداره نیروی دریای داشت. در سال ۱۶۹۱ ادوارد لوید از تاور استریت به محلی که نبش خیابون «لمبارد» و کوچه «آپ چرچ» قرار داشت جا به جایی مکان کرد.

اقتصاد

در نزدیکی این محل بقیه قهوه هامهای معروف اون زمان لندن هم قرار داشتن و بیمه گران، دلالان، سفته بازان انگلیسی، ایتالیایی، فرانسوی، یهودی و دیگه تجار و نجیب زادگان و قهوه خونه های مزبور رفت و اومد می کردن. از سال ۱۶۹۷ تا اوایل سال ۱۹۶۷، لوید به منتشر کردن روزنامه ای پرداخت به نام اخبار لویدز که در اون اخباری از نقاط جور واجور جهان که مورد توجه عموم بود و اخباری که مورد توجه خاص مشتریان ایشون قرار داشت، درج می شد. به هر حال در حدود بیست سال پس از منتشر کردن نشریه لویدز، قهوه خونه مزبور مهمترین مرکز معاملات بیمه ای شده بود. در سال ۱۷۶۰ نشریه دیگری موسوم به نشریه کشتیرانی و حمل و نقل جنسا منتشر شد. تا سال ۱۷۶۰، قهوه خونه لوید مهمترین مرکز واسه بیمه کردن خطرهای دریای بود. عملیات بیمه گران لویدز حدود ۱۵۴ سال در گوشه غربی طبقه دوم عمارت بورس لندن ادامه داشت و پس از متجاوز از یه قرن و نیم فعالیت به عمارت اختصاصی لویدز منتقل شد.

امروزه مؤسسه لویدز لندن از نظر سازمان به سه قسمت جدا از هم از همدیگه تقسیم می شه: قسمت اطلاعات، نمایندگان لویدز و آخرسر بیمه گران.

قسمت اول، قسمت اطلاعات که مرتباً آخرین اطلاعات، تلگرافها و اخبار مربوط به حرکتِ کشتیا و خسارتای وارده به اونا رو جمع آوری و در تالار لویدز اعلام می کنه. هم اینکه  اطلاعات مزبور رو واسه اعضاء یا کسائی که مشترک هستن می فرستد. در این قسمت، خسارتا و تلفات کلی در کتاب خسارت لویدز و در مجله دریایی و تجارتی لویدز که  مرتباً منتشر می شن، درج می شه. قسمت اطلاعات در نشریه روزانه دیگری که به اندیس روزانه لویدز موسومه، نام و محل کشتیا رو در نقاط جور واجور جهان درج و به اطلاع عموم میرسونه.

قسمت دوم از سازمان مؤسسه لویدز، نمایندگان لویدز هستن. نمایندگان لویدز رو آژانسای لویدز در نقاط جور واجور جهان خصوصاً در بندرهای مهم تشکیل میدن. اونا مرتباً اخبار مربوط به ورود و خروج کشتیا رو به مؤسسه لویدز اطلاعات میدن و به کشتیای تجاری راهنماییای لازم رو می کنن. نمایندگان مزبور موظفند از اموال بیمه شده که دچار خسارت و زیان شدن بازدید کنن، زیان وارده و ارزش بازیافتیا رو تعیین و صورت مجلس مربوط رو تنظیم و گواهی کنن. گواهی نمایندگان لویدز در مورد خسارت وارده به اموال مورد بیمه واسه بیشتر شرکتا و مؤسسه های بیمه که در محل وقوع حادثه و اقامت نمایندگان مزبور نماینده یا شعبه ندارن، سندیت داره و معتبره.

 

قسمت سوم از ارکان مؤسسه لویدز، بیمه گران لویدز هستن. معاملات بیمه در مؤسسه لویدز رو اعضاء به طور جداگونه انجام میدن و لویدز اینجا فق واسطه عمله. بیمه گران لویدز به دو طبقه تقسیم می شن: طبقه اول کسائی هستن که معاملات بیمه رو انجام میدن و طبقه دوم کسائی که سرمایه خود رو در مؤسسه به جریان می ذارن و از منافع اون استفاده می کنن. کسائی که به عملیات بیمه گری اشتغال دارن باید متناسب با تعهداتی که قبول می کنن مبلغی به عنوان امانت و خزانه داری لویدز بسپارن. بیمه گران به گروه های جور واجور تقسیم شدن و در ظَهر بیمه اسمای فرستاده شده هر گروه، به نام اعضاء اون گروه و اندازه خسارت به طور نسبی به اون مراجعه کنه.

حق بیمه های دریافتی رو، گروه های جور واجور به حساب مالی واریز می کنن و خسارتا هم از همون حساب پرداخت می شه. هرچند هر گروه جداً عملیات بیمه گری رو انجام میده ولی محاسبات و حسابرسی عملیات بیمه گران، تنظیم ترازنامه آخر سال، اندازه ذخایر فنی، میازن سود حاصل و چیزای دیگه ای به جز اینا زیر نظر کمیته ای که از اعضاء انتخاب می شه و هم اینکه حسابداران متخصص لویدز انجام می شه. هر کدوم از اعضای بیمه گر لویدز از سود حاصل واسه روز نکنه مبلغی به صندوق کمیته به عنوان سرمایه ذخیره پرداخت می کنه که اون طور که یکی از اعضاء ورشکست شه از این محل براساس حکم محاکم قضایی انگلستان بدهیش جبران شه.

این مطلب را هم بخوانید :  در مورد : نگرش دانش محور به سازمان[۱]

۲-۶)گذشته بیمه در ایران:

در سال ۱۳۱۰ خورشیدی، فعالیت جدی ایران در مورد بیمه شروع شد. در این سال بود که قانون و نظامنامه ثبت شرکتا در ایران به تصویب رسید و بعد اون خیلی از شرکتای بیمه خارجی از جمله گستراخ، آلیانس، ایگل استار، یورکشایر، رویال، ویکتوریا، ناسیونال سویس، فنیکس، اتحاد الوطنی و … به تأسیس شعبه یا نمایندگی در ایران پرداختن.

گسترش فعالیت شرکتای بیمه خارجی، مسؤولان کشور رو متوجه ضرورت تأسیس یه شرکت بیمه ایرونی کرد و دولت در شانزدهم شهریور ۱۳۱۴ شرکت سهامی  بیمه ایران رو با سرمایه ۲۰ میلیون ریال تأسیس کرد.

فعالیت رسمی شرکت سهامی بیمه ایران از اواسط آبان ماه همون سال شروع شد. تأسیس شرکت سهامی بیمه ایران، نقطه عطفی در تاریخ فعالیت بیمه ای کشور هستش چون از اون پس دولت با در اختیار داشتن سازمان اجرایی مناسب، قادر به کنترل بازار و نظارت بر فعالیت مؤسسات بیمه خارجی شد. دو سال پس از تأسیس شرکت سهامی بیمه ایران یعنی در سال ۱۳۱۶، «قانون بیمه» در ۳۶ ماده تدوین شد و به تصویب مجلس شورای ملی رسید.

پس از اون هم مقررات دیگری در جهت کنترل و نظارت بر فعالیت مؤسسات بیمه از راه اجبار اونا به واگذاری ۲۵ درصد بیمه اسمای فرستاده شده به صورت اتکایی اجباری به شرکت سهامی بیمه ایران وضع شد؛ در این رهگذر، اجبار به بیمه کردن جنسای وارداتی و صادراتی و اموال موجود در ایران و ایرانیان ساکن بیرون مرز کشور پیش یکی از مؤسسات بیمه که در ایران به ثبت رسیدن، بر استواری شرکتای بیمه اضافه کرد.

شرکت سهامی بیمه ایران با پشتیبانی دولت به فعالیت خود ادامه داد و این پشتیبانی منتهی به تقویت نقش این شرکت در بازار بیمه کشور و توقف کم کم فعالیت شعب و نمایندگیای شر بیمه خارجی شد. این روند بازم ادامه پیدا کرد تا اینکه در سال ۱۳۳۱ براساس مصوبه هیئت دولت کلیه شرکتای بیمه خارجی موظف شدن واسه ادامه فعالیت خود در ایران مبلغ ۲۵۰ هزار دلار امانت پیش بانک ملی ایران تودیع کنن و پس از اون هم منافع سالیانه خود رو تا وقتی که این مبلغ به ۵۰۰ هزار دلار برسه بر اون اضافه کنن. این تصمیم موجب تعطیل شدن کلیه نمایندگیا و شعب شرکتای بیمه خارجی در ایران به استثنای دو شرکت بیمه «یورکشایر» و «اینگستراخ» گردید و شرایط رو واسه گسترش فعالیت شرکتای بیمه ایران جفت و جور ساخت.

دلار

اولین شرکت بیمه خصوصی ایران به نام «بیمه شرق» در سال ۱۳۲۹ خورشیدی تأسیس شد. ۱پس از اون تا سال ۱۳۴۳ کم کم هفت شرکت بیمه خصوصی دیگه به اسمای آریا، پارس، ملی، آسیا، البرز، امید و ساختمون و کار به ترتیب تأسیس شدن که به فعالیت بیمه ای پرداختن. ۸همان طور که گفته شد از سال ۱۳۱۶ کلیه شرکتای بیمه موظف شدن ۲۵ درصد از امور بیمه ای خود رو به صورت اتکایی اجباری به شرکت بیمه ایران واگذار کنن.

این واگذاری بیشترً از راه لیستایی به نام بردرو که شامل کلیه اطلاعات درباره بیمه اسمای فرستاده شده و خسارتای پرداخت شده این شرکتا بود انجام شد.

کاملا معلومه ارائه اطلاعات به شرکت بیمه حریف هیچ وقت نمی تونست مورد رضایت و علاقه شرکتای بیمه واگذارنده باشه.

از طرف دیگه، با افزایش تعداد شرکتای بیمه، ضرورت اعمال نظارت بیشتر دولت بر این صنعت و تدوین اصول و قوانین استاندارد واسه فعالیتای بیمه ای به خاطر حفظ حقوق بیمه گذاران و بیمه شدگان احساس می شد. به خاطر همین در سال  ۱۳۵۰ «بیمه مرکزی ایران» به خاطر تحقق هدفای فوق تأسیس شد. در ماده ۱ قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری اینجور آمده: «به خاطر تنظیم و گسترش و هدایت امر بیمه در ایران و پشتیبانی بیمه گذاران و بیمه شدگان و صاحبان حقوق اونا، هم اینکه به خاطر اعمال نظارت دولت بر این فعالیت، مؤسسه ای به نام بیمه مرکزی ایران طبق این قانون به صورت شرکت سهامی تأسیس می شه.» این قانون از دو بخش تشکیل شده در بخش اول ، سازمان، ارکان، سازمان، نظارت و چگونگی اداره بیمه مرکزی ایران تعیین شده و در بخش دوم قوانین مربوط به چگونگی تأسیس و فعالیت شرکتای بیمه و ترکیب و انحلال و ورشستگی اونا مشخص شده.

طبق این قانون بیمه مرکزی ایران سازمانیه جداگونه که هیچ گونه وابستگی سازمانی و ارگانیک با هیچ کدوم از وزارتا و سازمانای دیگه دولتی نداره و تنها رابطه اون با وزارت امور اقتصادی و دارایی اینه که وزیر امور اقتصادی و دارایی رئیس مجمع عمومی بیمه مرکزی ایرانه.

اقتصادی

وزیران بازرگانی و کار و امور اجتماعی هم عضو این مجمع هستن. رئیس کل بیمه مرکزی ایران کلیه اختیارات به وجود اومده توسط این قانون رو داره و بسته به صلاحدید می تونه به معاونان یا مدیران بیمه مرکزی تفویض اختیار کنه. تصویب قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری با شروع افزایش درآمدهای ارزی و شروع فعالیتای عمرانی همزمان بود.

بر اثر این درآمدها براساس تشویق سرمایه گذاریای خارجی، مؤسسات بیمه خارجی هم واسه ورود به بازار بیمه ایران دست به کار شدن اما ترس اون می رفت که اگه کنترل و نظارت دقیقی در بازار بیمه نوپای ایران اعمال نشه صنعت بیمه در خطر حمله مؤسسات بیمه خارجی که از هر جهت مجهزتر بودن قرار گیرد.
سرمایه گذاری

افزایش تعداد شرکتا که با مشارکت مؤسسات بیمه خارجی همراه بود موفقیت بازار ملی رو به خطر مینداخت. بیمه مرکزی  ایران با همین اندیشه تأسیس شد تا نهاد نظارتی دولت در این فعالیتای بیمه ای به خاطر حفظ حقوق بیمه گذاران و بیمه شدگان باشه.

بیمه مرکزی ایران مستقیماً فعالیت بیمه ای نمی کنه در نتیجه رقیبی واسه مؤسسات بیمه کشور نیس. طبق قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران و بیمه گری، نظارت بر کلیه فعالیتای بیمه ای به واحد نظارتی جداگونه و صلاحیتدار سپرده شده طوری که بعد از تأسیس بیمه مرکزی ایران این قانون مورد تقلید تعدادی از کشورای در حال پیشرفت قرار گرفت.

تأسیس بیمه مرکزی ایران، قوام بیشتری به صنعت بیمه کشور داد و از اون پس «شورای عالی بیمه» که یکی از ارکان بیمه مرکزی ایرانه قوانین و مقررات مختلفی در مورد چگونگی اجرای عملیات بیمه ای در کشور و اندازه و شرایط شکل های جور واجور بیمه نامها تصویب کرد.

طبق ماده ۴ این قانون، بیمه مرکزی ایران پیرو قوانین و مقررات عمومی مربوط به دولت و دستگاه هایی که با سرمایه دولت تشکیل شدن نیس مگه اینکه در قانون مربوط به روشنیً از بیمه مرکزی ایران نام برده شده باشه ولی در مواردی که در این قانون پیش بینی نشده باشه بیمه مرکزی ایران پیرو قانون تجارته.

وظایف و اختیارات بیمه مرکزی ایران رو ماده ۵ قانون تأسیس اون، به توضیح زیر تعیین کرده:

  1. جفت و جور آیین نامها و مقرراتی که با در نظر گرفتن مفاد این قانون واسه حسن اجرای بیمه در ایران لازم باشه.
  2. جفت و جور اطلاعات لازم از فعالیتای کلیه مؤسسات بیمه که در ایران کار می کنن.
  3. فعالیت در مورد بیمه های اتکایی اجباری.
  4. قبول بیمه های اتکای اختیاری از مؤسسات داخلی و خارجی.
  5. واگذاری بیمه های اتکایی به مؤسسات داخلی و خارجی در هر مورد که مقتضی باشه.
  6. اداره صندوق تأمین خسارتای بدنی و تنظیم آیین نامه اون، موضوع ماده ۱ قانون بیمه اجباری مسؤولیت مدنی دارندگان وسایل نقلیه موتوری زمینی در مقابل شخص سوم مصوب سال ۱۳۴۷٫
  7. ارشاد، هدایت و نظارت بر فعالیت مؤسسات بیمه و پشتیبانی از اونا در جهت حفظ سلام بازار بیمه و تنظیم امور نمایندگی و دلالی بیمه و نظارت بر امور بیمه اتکایی و جلوگیری از رقابتای ناسالم.
این مطلب را هم بخوانید :  دانشگاهی : مفهوم استراتژی

در تبصره ماده۵ آمده که : «بیمه مرکزی ایران مجبور به حفظ اسرار مؤسساتیه که به موجب این قانون حق نظارت بر اونا رو داراس و اصلا نباید از اطلاعاتی که در جهت اجرای این قانون به دست می آورد (جز در مواردی که قانون مشخص می کنه) استفاده کنه.»

بدون سان که در ماده ۱ این قانون اومده، وظیفه اصلی بیمه مرکزی ایران پشتیبانی از حقوق بیمه گذاران و بیمه شدگانه که این وظیفه باید با اعمال نظارت جداگونه و دقیق در کار و چگونگی عمل مؤسسات بیمه انجام شه. پس با دقت و عمیق نگری در ماده ۱ قانون تأسیس بیمه مرکزی ایران، هرگونه تصور بیمه گذاران مبنی بر اینکه مؤسسات بیمه گری بدون توجه به نیاز بیمه گذار می تونن به طور دلخواه در بیمه نامه شرایطی رو برخلاف مقررات و نظام بیمه به نفع خود جا بدن خود به خود منتفی می شه.

با در نظر گرفتن نقش پشتیبانی کننده بیمه  مرکزی ایران از بیمه گذاران و بیمه شدگان، مؤسسات بیمه کشور، باید مثل و بدون کم و کاست برابر  مقررات نظام بیمه گری عمل کنن. بیمه مرکزی ایران وظیفه داره که در جهت تأمین هرچه بیشتر بیمه گذاران در شرایط عمومی قرارداد و تعرفه های بیمه تغییراتی رو دائمیً به نفع بیمه گذاران انجام بده، طوری که بیمه گران با دریافت حق بیمه کمتری تعهدات بیشتری رو در قبال بیمه گذاران رو دوش گیرند.

علاوه بر این، قانون تأسیس بیمه مرکزی در برگیرنده این واقعیته که تنظیم، گسترش و هدایت این بیمه پیوند ناگستنی با پشتیبانی بیمه گذاران و بیمه شدگان داره. هم اینکه در بند ۱ از ماده ۵ این قانون که ناظره بر وظایف بیمه مرکزی ایران آمده که جفت و جور آیین نامها و مقررات بیمه در جهت حسن اجرای امور بیمه ای رو دوش بیمه مرکزی ایرانه.

ماده ۷ قانون تأسیس این سازمان تاکید بر اون داره که نه فقط پشتیبانی از حقوق بیمه گذار رو رو دوش داره بلکه اشاره روشن داره به هدایت بیمه گر که معنی گسترده اون، ارشاد بیمه گر در جهت تأمین هرچه بیشتر بیمه گذاره. پس آشنایی کامل با وظایف قانونی بیمه مرکزی ایران می تونه روشن کننده این حقیقت باشه که عملکرد صنعت بیمه به طور دقیق استفاده شده و از هر جهت در تأمین هرچه بیشتر منافع بیمه گذاران تحت نظارت و بررسیه. این مطلب خود می تونه باعث رفع سوء تفاهمات احتمالی بسیاری باشه که بیمه گذاران به دلیل بی اطلاعی  از چگونگی فعالیت  صنعت بیمه و اینکه بیمه مرکزی ایران به هیچ نهاد و سازمانی وابسته نیس، بدون دچار می شن.

به نقش بیمه مرکزی ایران که به درستی تحقق هدفای اصلی و والای گسترش و گسترش صنعت بیمه س باید تأکید شه. تا الان بیمه مرکزی ایران به دلیل نقش خاصی و اساسی خود در صنعت بیمه کشور، هم از نظر نظارت قانونی بر صنعت بیمه کشور و پشتیبانی از بیمه گذاران و بیمه شدگان و هم از دید امور اتکایی، همیشه تلاش کرده گامای مؤثری در جهت تبلور هدفای تعیین شده خود برداره.

بیمه مرکزی ایران، با به کار گیری خدمات کارشناسان کشور و هم اینکه با بهره گرفتن از آخرین اطلاعات فنی موجود، در جهت گسترش وگسترش بیمه در بین قشرهای جور واجور جامعه که نیاز به پشتیبانی و تأمین دارن تلاش می کنه. بیمه مرکزی ایران درصدده تا رسالت خود رو همانانه هدایت امر بیمه و قرار دادن اون در اختیار بیشتر مردمه به انجام رساند.

البته بیمه مرکزی ایران از نقش خاص و مهم برون مرزی خود هم غافل نبوده و با حضور فعال در بازارهای بیمه اتکایی بین المللی و عضویت در فدراسیون بیمه گران و بیمه گران اتکایی آسیایی و آفریقایی موسوم به «فیر» و شرکت در بقیه اجلاسای بین المللی از جمله اتحادیه نظارت کنندگان بر مؤسسات بیمه نقش خود رو در صحنه های بین المللی اجرا کرده.

کارشناسان بیمه مرکزی ایران ضمن رد و بدل کردن اطلاعات بیمه ای در این مجامع، بر دونسته های خود اضافه می کنن و با مسائل و مشکلات و راه حلای موجود در کشورای آسیایی و آفریقایی که می تونه بازار خوبی واسه ایران و منطقه حساب شه آشنا می شن.

۲-۷)جایگاه صنعت بیمه بعد از انقلاب اسلامی ایران:

مؤسسات بیمه کشور تا قبل از پیروزی انقلاب اسلامی با ترکیبی از یه شرکت دولتی، دوازده شرکت خصوصی و دو مؤسسه بیمه خارجی به صورت نمایندگی در سطح کشور فعالیت می کردن.

در چهارم تیر ۱۳۵۸ طبق تصمیم شورای انقلاب دوازده شرکت خصوصی، ملی اعلام شدن و پروانه فعالیت دو نمایندگی خارجی بیمه هم لغو گردید. اینجوری براساس مقررات قانون ملی شدن مؤسسات بیمه و مؤسسات اعتباری، تصدی امر بیمه و اداره دوازده شرکت بیمه ملی شده به دولت واگذار شد و با تصویب قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در ۲۴ آبان ۱۳۵۸ که طی اون نظام اقتصادی کشور به سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی تقسیم گردید، صنعت بیمه در جوار تعدادی از صنایع مهم به صورت مالکیت عمومی در بخش دولتی در اختیار دولت قرار گرفت. باید اینم بگیم که که بعداً ده شرکت بیمه ملی شده از نظر فعالیت بد در همدیگه ترکیب شدن و شرکت بیمه دانا که از اون پس منحصراً باید در بخش بیمه های افراد فعالیت می کرد تأسیس گردید.

۲-۸) تعریف  واژه بیمه:

واژه بیمه که در زبون فرانسه assurance  و در زبون انگلیسی insurance نامیده می شه، ً به کلام فارسی شباهت داره ولی معلوم نیس از چه تاریخی مصطلح شده و هدف از مصرف اون چی بوده. کلمه شناسا فکر می کنند که واژه های انگلیسی و فرانسه از ریشه لاتینی secures که به معنی اطمینانه گرفته شده و علاوه بر عقد بیمه در معانی تضمین، تأمین، اعتماد یا اطمینان به کار رفته. واژه بیمه در بیشتر زبانای دیگه هم از همین ریشه جدا شده. در حالی که تصور نمی ره که واژه «بیمه» در فارسی خود از ریشه های عربی، ترکی، عبرانی، یونانی، روسی یا لاتین باشه گو اینکه واژه های بسیاری در زبون فارسی از این زبانا گرفته شده، با این همه، انگار ریشه اصلی همون «ترس» است چون عامل اساسی بستن عقد بیمه، ترس و فرار از خطره و به دلیل همین ترس و به خاطر محدودیت تأمین عقد بیمه وقوع پیدا میکنه.

(کریمی، آیت،۱۳۹۰،«چشمه انداز صنعت بیمه کشور (مجموعه مقالات بیمه)،انتشارات جنگل،چاپ اول)